LITTLE THINGS

ΣΤΑΛΕΣ...


alt




Δευτέρα, 4 Νοεμβρίου 2013

Καμβάς από... σάρκα

    

 

(...)

alt

Κάποτε λεγόταν πως τατουάζ κάνει μόνο ένας άνθρωπος που δεν είναι κι εντελώς στα καλά του όσον αφορά το μυαλό ή που είναι μπλεγμένος σε παρανομίες. Πλέον τα tattoos θεωρούνται τέχνη (ΟΠΩΣ ΑΛΛΩΣΤΕ ΠΡΕΠΕΙ) μειώνοντας τον αριθμό εκείνων που τα εχθρεύονταν. Μία «πηγή» τέτοιων αριστουργημάτων δε γίνεται να θεωρείται αποθητική. Πραγματικά θαμπώνει μερικές φορές δημιουργώντας εικόνες που... ζαλίζουν τον ανθρώπινο νου. 

alt

Δείτε μερικά από τα καλύτερα 3d τατουάζ

[Προτείνεται να μεγενθύνετε την εικόνα..]

[Συγκλονιστικό το τατουάζ  του ανθρώπου στο 3'34'' του δεύτερου βίντεο που έχει χάσει το χέρι του και στη θέση εκείνη έχει ζωγραφήσει ένα υπέροχο δελφίνι!!]

- by Slash


Πέμπτη, 31 Οκτωβρίου 2013

ΤΟ ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ CINEMA “ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΝΟΝΟΣ”

(...)

alt

Η Κρήτη θέλει να μπει στη Δημοκρατία. Ο αρχηγός έχει δουλιές και δε μπορεί να κατεβεί στο «νησί» για να μαζέψει τις ψήφους. Η οικογένεια που τον σιγοντάρει έχει ξεσικώσει όλο τον τόπο για τη μεγάλη υποδοχή. Μπροστά τους όμως έχουν τον μικρούλη υιό του προσώπου που περίμεναν αφού ο μπαμπάς του θεώρησε πως μπορεί να κάνει τη δουλειά εκείνος. Ο μικρός πρέπει να κάνει ότι ακριβώς θα'κανε κι ο πατέρας του δίχως να απογοητεύσει κανέναν. Εκείνος όμως είναι διαφορετικός από τη φάρα του. Ένα έργο που δείχνει ότι οι άνθρωποι χαράζουν τις ολόδικές τους πορείες ξεπερνόντας αυτό που τους αναγκάζει να μείνουν για πάντα δέσμιοι και... ΠΕΤΥΧΑΙΝΟΥΝ!

alt

ΕΝΑ ΟΜΟΡΦΟ ΣΧΟΛΙΟ ΠΟΥ ΑΚΟΥΣΑΜΕ...Τα τελευταία 7 χρόνια ζω εξωτερικό. Όσο ήμουν Ελλάδα δεν έβλεπα πολύ κινηματογράφο και ειδικά ελληνικό. Συμπέρασμα: έχασα. Τελικά υπάρχει δυναμικό για υπέροχες ταινίες. Ο αστεΪσμός μας είναι τόσο διαφορετικός από άλλες χώρες που δεν εξάγεται άρα no money - no παραγωγή.

Είμαι 50 χρονών και κλαίω να γυρίσω Ελλάδα και ας είναι βουτηγμένοι στο χρέος. Τι άλλο να πω?

ΑΤΑΚΕΣ: «ψηφαλάκια», «Παναζία μ...»

ΣΚΗΝΕΣ ΠΟΥ ΜΕΝΟΥΝ: Ο Κρητικός Καφετζόπουλος μέσα στο αμάξι (10:40), Εκεί που ο ηθοποιός γίνεται ερμηνευτής μηνυμάτων (1:03:15), Η αθωότητα σε συνδιασμό με την ελευθερία των παιδικών χρόνων (1:15:20)

- by Slash


Τρίτη, 15 Οκτωβρίου 2013

ΔΕΣ ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΝΑ’ΣΑΙ !! ΣΧΙΖΟΦΡΕΝΗΣ !! ΓΙΑ 13 ΛΕΠΤΑ!!

alt

- by Slash

Η ζωή μέσα από τα μάτια του. Μια εικαστική προσέγγιση της νόσου προς κοινωνική ευαισθητοποίηση και μια ιδέα από τον παράξενο κόσμο ενός διαταραγμένου εγκεφαλικού μηχανισμού.

ΕΙΝΑΙ ΣΧΙΖΟΦΡΕΝΗΣ ΜΑ ΔΕΝ ΠΑΥΕΙ ΟΥΤΕ ΛΕΠΤΟ ΠΑΝΩ ΑΠ'ΟΛΑ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ


Δευτέρα, 14 Οκτωβρίου 2013

Yπάρχει ελληνικός κινηματογράφος...4 ΜΑΥΡΑ ΚΟΥΣΤΟΥΜΙΑ

alt

- by Slash

4 ΜΑΥΡΑ ΚΟΥΣΤΟΥΜΙΑ

4 BLACK SUITS

Tου Ρένου Χαραλαμπίδη

Με τον Ρένο Χαραλαμπίδη, Γιάννη Ζουγανέλη, Τάκη Σπυριδάκη, Άλκη Παναγιωτίδη, Δημήτρη Πουλικάκο, Τιτίκα Σαριγκούλη

Υπόθεση: Τρεις χρεοκοπημένοι νεκροθάφτες οργανώνουν την αρπαχτή που θα τους δώσει την ευκαιρία να αλλάξουν τη ζωή τους εγκαταλείποντας το επάγγελμα - που αρχικά ξεκίνησαν ως προσωρινή λύση, αλλά έμειναν σ'αυτό μία ολόκληρη ζωή. Πραγματοποιούν, με την υπόσχεση μεγάλης αμοιβής, την τελευταία επιθυμία αποθανόντα  Έλληνα της αλλοδαπής, που είναι να τον πάνε για ταφή από την Αθήνα σε κάποιο χωριό της Βοιωτίας, με τα πόδια. Πραγματοποιώντας αυτήν την παράξενη τελευταία επιθυμία, θα εμπλακούν σε μια οδύσσεια, που θα μετατραπεί σε ένα απροσδόκητο ταξίδι αυτογνωσίας.

alt

Ατάκες: «Γαμώ την κηδεία μου, γαμώ..!», «ο βαψομαλλιάς»

Σκηνές που... μένουν: Ο Άλκης Παναγιωτίδης στο 43'25'' και απ'το 1:18:05 ως το τέλος ένα φινάλε που δίνει μια μεγάλη κουταλιά απ'την «αύρα» που μυρίζεις όση ώρα παρακολουθείς! 

 


Δευτέρα, 9 Σεπτεμβρίου 2013

Φύση ανθρώπινη, φύση διπρόσωπη

alt

Άνθρωπος... ένα ον τόσο χαρισματικό και τόσο «στεγνό» ταυτόχρονα. 

Η ανθρώπινη φύση, αντί να εκμεταλλευτεί τον εσωτερικό θησαυρό της για να αποκτήσει το «ζην»

 σκέφτεται δρόμους «άγονους» για να τραφεί με πρόσφατες κι αναλώσιμες ηδονές.

Είσαι ύλη, κατά συνέπεια μαγνητίζεσαι απ' τη φθορά, την ύλη. 

Μέσα σου κρύβεις, «πιστεύω», «ακολουθώ», «πείνα» για την Αλήθεια. 

Το σώμα όμως «χτυπάει την πόρτα» κάθε τόσο και σε τραβάει στο χώμα, 

δεν σ' αφήνει να «πετάξεις» και συ χωρίς ούτε μια προσπάθεια λες «ΝΑΙ» 

και πετάς την ψυχή σου και την ευκαιρία που πρέπει, ρε γαμώτο, να πάρεις.

 

Μαθαίνεις τον ίδιο σου τον εαυτό να γίνεται «πέτρα» στο άγγιγμα με κάθε τι αληθινό,

 γιατί φοβάσαι να ξεβολευτείς. Ζητάς κάθε φορά όλο και πιο υστερικά το εύκολο, 

το χειροπιαστό κέρδος. 

Δεν έχεις όμως ούτε για μια φορά αισθανθεί τι πάει να πει γεμίζω, προσφέρω, 

επιτέλους δεν έχω ανάγκες, δεν έχω ανάγκη από τίποτ' άλλο γιατί τα 'χω όλα.

 Κι όμως έχεις ανάγκη να πεις... «Είμαι μέρος των πάντων! 

Ναι, ξέρω ποιός είμαι»!!!

...

Ο Κώστας Χατζής μας λέει τι είπε με τη συνείδησή του. Να σταθούμε λέω εγώ σ'αυτά που'πε ο άνθρωπος στο «πάρε - δώσε» που'χε με το πνεύμα του:

«Πήγαινα να πάρω τον ύπνο του... δικαίου και χθες πάλι η έρμη η συνείδηση μου με τάραξε πάλι. Κι εγώ (ο κατσούφης) της είπα, έλα μωρέ, τι θες... πες ότι έχεις να πεις και γρήγορα. Γιατί? Γιατί θέλω να κοιμηθώ (ο μίζερος, ο χαμένος απ'το ίδιο μου το χέρι)! Τι θες από'μένα? Ένα ανθρωπάκι είμαι, τη δουλειά μου (και την πάρτη μου) κοιτώ, δεν πειράζω και δεν κάνω τίποτ'άλλο (ούτε καν σκέφτομαι μήπως είμαι χρήσιμος, εγώ να'μαι καλά κι έχει ο Θεός για... μένα).»

Συνείδηση: «Τα πιστεύεις αυτά που λες?»

Ανθρωπάκος (ο χαρακτηρισμός δεν είναι από κακία, ούτε από σκοπό, ο άνθρωπος για να μείνει ήσυχος στα ήδη υπάρχοντά του, τέτοιους και χειρότερους επιθετικούς προσδιορισμούς είναι ικανότατος να δώσει στο ίδιο του το τομάρι, τόσο βλέπετε το κοστολογεί προκειμένου να παραμείνει στην ηρεμία του): «Φυσικά, τα πιστεύω, και τα παραπιστεύω!!» «Λέω, δε βαριέσαι...» «Ας ενδιαφερθούν οι άλλοι, αλλά ούτε'κείνοι τίποτα... και θα πράξω εγώ?» «Έτσι με βασανίζει τα βράδια η συνείδηση μου, μου κάνει τέτοια παιχνιδάκια, γιατί συνείδηση εδώ έχουνε μόνο τα ανθρωπάκια (? τελικά μήπως ο τίτλος τούτος έχει αξία ανυπολόγιστη?), δεν τα λέει σ'εμένα μόνο όταν πάω να κοιμηθώ, τα λέει και σ'εσένα, τα λέει και σ'εκείνον, τα λέει και σ'αυτή... Μα, της λέμε άσ'το τώρα, άντε δρόμο, ένα μόνο που με νοιάζει, τίποτα μα τίποτ'άλλο, ούτε καν το άτομο μου δε γουστάρω αφού ούτε χάρτινο είναι, ούτε αριθμό εξαργύρωσης έχει όπως η τσέπη μου...!!!»

Αχ, φοβητσιάρη άνθρωπε... Πάλι καλά... Όπως τραγουδάει με βραχνάδα κι ο Χατζής (σαν να το κάνει επίτηδες)... «Τη συνείδηση ήσυχη έχουμε όλοι»...   

  

 

Slash,  15 Δεκεμβρίου 2012


Παρασκευή, 6 Σεπτεμβρίου 2013

μισώ, ποθώ, αγαπώ & ελπίζω... έτσι αισθάνομαι

alt

- by Slash

Αγαπώ τα πάντα γιατί χωρίς κάτι απ'αυτά δε θα'μουν εγώ. Μα, πιο πολύ αγαπώ τη μουσική, τον αθλητισμό, την Α.Ε.Κ καθώς και τον ήλιο, τη φύση. Μισώ τη μια όψη του εαυτού μου, την αμετανοησία, τη βία και την ακυβερνησία των ανθρώπινων παθών.

Ποθώ την εύρεση υπαρξιακού ρόλου και στόχου, την ευτυχία των γύρω μου, τη συνεχή ροή και δράση της ζωής αλλά και τη θετική εξέλιξη μου.

Τέλος, ελπίζω στην ύπαρξη ανθρωπιάς, φιλοτίμου, στον άνθρωπο!

*Το παραπάνω είναι κάτι παλιό. Το ξανάγραψα χωρίς ν'αγγίξω τίποτα.

Πάντα υπάρχουν κατά καιρούς μελωδίες με λόγια ή αποτελούμενες μόνο από νότες (σαν την παρακάτω) τις οποίες συνδέουμε με συναισθήματα κι ακούγοντάς τες θυμάσαι το τι έπλασε το μέσα σου - καλό/κακό - το άφησες να χορέψει στη ψυχή σου και πια ο νους σου εγκλωβίστηκε στον ρυθμό...:


Πέμπτη, 5 Σεπτεμβρίου 2013

ΕΓΩ ΤΟΝ ΘΕΟ ΜΟΥ ΤΟΝ ΘΕΛΩ ΑΛΗΤΗ

alt

- by slash

Πως γίνεται άραγε κανείς να'ναι τόσο σίγουρος για το τι είναι «Θεός»? Εδώ δε ξέρουμε τι είμαστε εμείς... ή για την ακρίβεια δεν έχουμε την παραμικρή ιδέα του τι είναι ο «Άνθρωπος»! Το παρακάτω δεν το γράφω για να σας πω εγώ την αλήθεια αλλά για να εκφράσω τη γνώμη μου ως ένα 22χρονο άτομο που πάντοτε έχει μια ιδεολογικοφιλοσοφία την οποία υποστηρίζει είτε είναι τελικά η ορθή, είτε είναι η πιο λαθεμένη (κάτι που δυστυχώς ή ευτυχώς σε τόσο ανώτερα ζητήματα όλα τα ανθρώπινα όντα είναι αδύνατον να γνωρίζουν).

Τις προάλλες καθόμουν το απογευματάκι στην καφετέρεια κι εκεί που περίμενα την παρέα άκουσα δυο κυρίες να αντιπαρατίθενται η μία στην άλλη και ταυτόχρονα να ψάχνουν για τραπέζι. Για κακή μου τύχη ήρθαν κι έπιασαν το ακριβώς δίπλα, με τη συζήτηση τους να'χει ανέβει πολλούς τόνους στο μεταξύ διάστημα...

Σαν να μην έφθανε αυτό... όταν δεν έχει με τι ν'άσχοληθεί το μυαλό πάει και συγκεντρώνεται μ'ότι άσχετο του κλέβει την προσοχή απ'το γύρω περιβάλλον. Έτσι ο δικός μου νους που εκείνην την ώρα δεν είχε με τι να απασχοληθεί παρά με το πως θα απαλλαγεί απ'την περιττή βαβούρα των απέναντι, υπέκυψε πανεύκολα στη τσιριχτή, γεμάτο πείσμα, δυστροπία και ξεροκεφαλιά, ναι μεν φιλοσοφική (όπως αποδείχθηκε) αλλά εκ φύσεως πάντα γυναικο-κουβέντα!

Από τη μία πλευρά βρισκόταν η ηλικιωμένη κυρία κι από την άλλη η ξέγνοιαστη, δεκτική κοπέλα που μόλις έχει περάσει τα πρώτα 20 έτη της ζωής της κι ελπίζει αν υπάρχει μια ανώτερη δύναμη, αυτή να είναι πιο «ανοιχτή» όσον αφορά τον «μικρό», ευκολοπαρασυρόμενο «ανθρωπάκο», μη στεκόμενη σε επιφανειακές υποσημειώσεις, ψευτο-ηθικό-καθωσπρεπεισμούς και χαζο-αγαλματο-θεότητες αποτελούμενες ως το κόκκαλο από ταμπού.

Έχω από πολύ μικρός το κακό συνήθειο (καθόλου «κακό» αν θέλετε την άποψη μου ασχέτως αν γι'άλλους φαντάζει εκνευριστικό επειδή τους έχουν μάθει να είναι ουδέτεροι και καλόμαθαν μ'αυτό) να παίρνω τη θέση που με αντιπροσωπεύει κάθε φορά περισσότερο στην οποιαδήποτε κατάσταση που βιώνω ή παρακολουθώ. Οφείλω να ομολογήσω ότι μόνο και μόνο η αριστοκρατική, γλυκιά, καθωσπρέπει και ιδιαιτέρως εντυπωσιακή εικόνα της σχεδόν συνομίληκής μου δεσποινίδος έφθανε για να με κάνει να ταχθώ φανατικά μαζί της. Εννοείται ότι αστειεύομαι γιατί όταν μιλάμε για ιδέες αυτά δεν μετράνε (!ΕΝΤΑΞΕΙ... κάτι λίγο ΜΕΤΡΑΝΕ!). Μου κέντρισε την προσοχή η διακριτικότητά της όχι μόνο πάνω στην εξωτερίκευση της δικής της απόψεως αλλά και το πόσο προσεχτικά αντέδρασε αφού πρώτα άκουσε την καθέτως διαφορετική γκάμα γνωμικών που εξαπέλυε το στόμα που βρισκόταν σε απόσταση χνώτου απ'το βλέμμα της.

Ας πάμε όμως επιτέλους στο ψητό... Το όλο σκηνικό διαδραματίσθηκε κάπως έτσι: «Ο Θεός θα σε κάνει, θα σε ράνει... Και που να'ξερες... Εγώ στο λέω πως τα πράγματα έχουν έτσι και ότι ξεστομίζεις εσύ τόση ώρα είναι σαχλαμάρες. Και τι λες τώρα? Είσαι μικρή, δε γνωρίζεις! Ο Θεός είναι ο ύψιστος τιμωρός κι αν εμείς δεν τον ακούμε, τότε φεύγουμε απ'τη ματιά του εντελώς. Είμαστε πια χαμένοι από «Χέρι» κι επιστροφή δεν υπάρχει όπως και συγχώρεση. Τ'ακούς?...?» αυτολεξή τα λόγια της κομψοτάτης γηραιάς κυρίας.

Ύστερα ένα ανέκφραστο, μπλοκαρισμένο ύφος της νεοτέρας Δανάης (δε θα μπορούσα να μη μάθω τ'όνομά της... εδώ έμαθα αλλά κι άλλα άθελά μου!) και μια ήρεμη απάντηση που η κάθε λέξη της φάνταζε πανίσχυρη ακόμα και μπροστά στις «αράδες» που τόση ώρα σταματημό δεν είχαν απ'την αντίπερα όχθη.

«Μα πως είναι ποτέ δυνατόν σε τόσο μικρά κι ανούσια ψιλοθεματάκια που φαντάζουν παντελώς αδιάφορα κι ευτελή ακόμη και σ'έναν μικρό και ελαφρόμυαλο νέο άνθρωπο σαν εμένα  όπως, το να πας στην εκκλησία με το τζιν και μια μπλούζα που μπορεί να'χει την εκκεντρική στάμπα ενός συγκροτήματος, να φαίνονται αλλά και να είναι μεγίστης σημασίας για τον Θεό μου? Δε ξέρω τι λέτε εσείς και τι πιστεύετε... Και να γνωρίζετε ότι ούτε τα αμφισβητώ, ούτε τα γελοιοποιώ, ούτε σας κατηγορώ, μου είναι σεβαστά μα σε καμιά των περιπτώσεων κι αποδεχτά! Εγώ μπροστά σ'Εκείνον είμαι το δημιούργημά του, υπάρχω γιατί το'θελε, μου έδωσε κάτι από μέσα Του... ότι χωρούσα δηλαδή σαν μια μικρή κοπέλα από σάρκα με περιορισμένες ικανότητες κατανόησης του τι ακριβώς συμβαίνει γύρω μου. Αφού εγώ λοιπόν τώρα μπορώ να δω πως το γένος μου έχει «κολλήσει» κι απορροφηθεί σε ανόητα παραφιλολογικά κι εξωπεριβληματικά «παραμύθια» γι'αγρίους, δε γίνεται όσο κι αν εσείς προσπαθείτε, να με πείσετε ότι Αυτός που ξέρει το ΤΙ και το ΓΙΑΤΙ, δε βλέπει και δε γνωρίζει το ότι όλα αυτά όχι είναι μόνο ανθρώπινα "τείχη" λόγω φοβείας που δε θα μπορούσε πιθανόν αλλά ούτε και έγινε προσπάθεια να καταπολεμηθεί... Και κάτι ακόμη πάνω σε αυτό, μερικές φορές εμείς οι άνθρωποι κατορθώνουμε την υπέρβαση που σημαίνει, όσο κακιά και πιεστική στο ατίθασο κι υπέρβαρο κομμάτι μας φαίνεται εν μέρει, άλλο τόσο (και ασυγκρίτως περισσότερο) ελεύθερη, αγνή και σηματοδοτημένη είναι, γεγονός που την κάνει αντιληπτή στους π-ά-ν-τ-ε-ς όσο στενόμυαλοι, τυφλοί και παγιδευμένοι είναι κάποιοι από εμάς... Αυτό γίνεται διότι περιέχει ΑΛΗΘΕΙΑ η οποία πάντοτε είναι τροφή και υπαρξιακός ρόλος όλων μας. Αν η «υπέρβαση» βρισκόταν στο δικό σας μυαλό κυρία μου, θα έκανε κατευθείαν και χωρίς ούτε έναν σισταγμό τ'αυτιά μου να πάνε τα λόγια σας στη ψυχή μου για ξεψάχνισμα, αυτό όμως δεν συνέβη κι ούτε πρόκειται να συμβεί, όπως μάλλον ισχύει και στην αντίθετη πλευρά, μ'ότι μετέδωσα εγώ σ'εσάς. Αλλά αν θέλετε τη δική μου τωρινή γνώμη πάνω σ'όλο αυτό, αν υπάρχει κάπου έστω ένα ψεγάδι ΑΛΗΘΕΙΑΣ σιγουρότατα δε ζει μέσα σας. Δε θα το πω εγωιστικά αλλά με ελπίδα και όσο πιο μαρτυρικά μπορώ, ότι η παράνοια κι οτιδήποτε άλλο ξεστόμισα η ίδια σήμερα έφερε ένα αεράκι στο μέσα μου κι αυτό αρκεί για την αρχή!»     

Εδώ κάπου θα φανερώσω και το ότι τα όσα ειπώθηκαν απ'την κοπελιά-ηρωίδα της ιστορίας δεν καταγράφησαν κι αυτολεξεί . Πήρα κάποια σημεία του λόγου της που μου «χτύπησαν» ως τα πιο παρορμητικά, ελεύθερα, επαναστατικά, γνώριμα (δηλαδή όσα ενστερνίζομαι) και ιδιαιτέρως «κουτά» χρησιμοποιώντας τα ως μια ιδανική γέφυρα ανάμεσα στις σκέψεις μου και μιας κόλλας χαρτί.

Και μια τελευταία απολογία... όχι για εσάς που το διαβάσατε αλλά για εμένα που δεν ικανοποιούμαι σε ορισμένα μέρη του κειμένου μου με τον τρόπο που αποδώθηκε είτε η στιγμιαία λάμψη, είτε το τελικό συμπέρασμα που για χρόνια φύλαγα. Σε κάμποσες απ'τις αράδες που άπλωσα, το ξέρω πως ήμουν απόλυτος ως το κόκκαλο πετώντας στον κάδο των αχρήστων σχεδόν όλα τα παρακλάδια, τους παράδρομους, ακόμη και λεωφόρους.Ήταν κυριολεκτικά όμως αδύνατον να παραθέσω τ'οτιδήποτε βρίσκεται ενδιάμεσα. Και το κυριότερον δε θα ωφελούσε σε τίποτα... θα μπέρδευε, θα κούραζε και σ'ένα μεγάλο ποσοστό θα απροσδιόριζε κι αυτόν που γράφει με συνέπεια αυτός που θα διαβάσει να μη ξέρει ούτε πως να το «περπατήσει», ούτε ποιος είναι ο στόχος, ούτε καν ποια είναι η «γεύση» που ήθελε να του δώσει!

Αν έμπαινα στη διαδικασία να χαρακτηρίσω τη «συνοδοιπόρο» μου, θα την έλεγα «ΣΥΝΤΗΡΗΤΙΚΟΤΑΤΗ ΑΝΑΡΧΙΑ» (μπορεί και τ'αντίστροφο), ή όπως το ονομάζω εγώ «ΑΛΗΤΙΣΣΑ»! Γιατί ο Θεός της δίνει στην αλητεία μια στάλα απ'ΕΚΕΙΝΟΝ κάνοντας όλους εμάς πιο απορρημένους και γοητευτικά απογοηυτευμένους!...!  

 Θα ήθελα να ευχαριστήσω το πρόσωπο και γενικότερα το άτομα που ονομάζεται Δανάη διότι μέσα από τη δικιά της γλυκιά, χαριτωμέμη και «λεπτεπίλεπτη» παρουσία μου έδωσε την ευκαιρία και πάνω απ'όλα το κίνητρο να πω ένα σωρό από όλα αυτά τα «περίεργα» που'χω μέσα στο μυαλό μου και τη ψυχή μου.

 

          

 

Profile

Slash

Ξέρω ότι είμαι άνθρωπος, όμως δεν ξέρω τι είναι ο "άνθρωπος"...

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

Δεκέμβριος 2016
ΚΔΤΤΠΠΣ
    123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031
       
Powered by pathfinder blogs